Historia uzdrowiska


     Na przełomie XIX i XX wieku na terenach należących do barona Leopolda Kronenberga odkryto źródła siarczano-wapienne. Pomimo niebagatelnych wartości wód mineralnych, baron Kronenberg nie wyraził zgody na wybudowanie kurortu w obrębie swoich dóbr. Jedynie mieszkańcy okolicznych miejscowości mogli korzystać  z dobrodziejstw leczniczych złóż.

 



     Po I wojnie światowej powstały sprzyjające warunki rozwoju lecznictwa sanatoryjnego. Wówczas to Stanisław Smolka- uważany za twórcę uzdrowiska, zainteresowany uzyskanymi dotychczas rezultatami specjalistycznych badań geologicznych, zwrócił się do Leopolda Kronenberga z propozycją utworzenia miejscowości uzdrowiskowej.


Wobec zanegowania pomysłu, inż. Stanisław Smolka wystąpił do Departamentu Lasów Państwowych o zezwolenie na prace wiertniczo-badawcze oraz dzierżawę ok. 7 ha pod budowę przyszłego sanatorium na terenach sąsiadujących z dobrami barona.

 




4 maja 1922 r. z głębokości 116 m trysnęło pierwsze źródło wody siarczanowo-chlorkowo-wapniowo-sodowo-siarczkowej. Odkryto również bogate złoża borowiny.

Działająca dotychczas nieformalnie grupa entuzjastów – ludzi dysponujących wiedzą i środkami materialnymi, którzy gotowi byli wyłożyć je na projekt, utworzyła 19 kwietnia 1923 r. spółkę. Był to początek działalności uzdrowiska w Wieńcu-Zdroju.

Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Możesz zmienić ustawienia obsługi cookies w przeglądarce internetowej. Korzystając z naszych stron bez zmiany tych ustawień wyrażasz zgodę na wykorzystanie przez nas plików cookies Polityka plików cookies. Rozumiem